Dečanski pokret i druge antialbanske hibridne grupe pretvorile su u svog donkihotovskog borbenog konja tezu da navodni pokatoličavanje osigurava jačanje albanizma. Izjednačavanje katolicizma sa albanizmom pokušavaju upakovati kao konačnu istinu, iako ne može postojati znak jednakosti između katoličanstva kao svjetske religije i albanizma, kao nacionalnog identiteta malog balkanskog naroda. Stoga ću ovdje ukratko, ali dovoljno precizno analizirati šta je katolicizam i kakav je njegov eventualni odnos sa albanizmom. Zašto? Ovo objašnjenje je potrebno našoj široj javnosti, posebno muslimanskoj većini, posebno novim generacijama koje se ne samo na Kosovu već i u Evropi susreću sa idejama o preobraćenju. Dakle, naša javnost, izložena brutalnim napadima ovih današnjih donkihotskih krstaša na Kosovu iu dijaspori, treba da zna neke osnovne istine o katoličanstvu kao verskoj veri.

Prvo, katolicizam je sastavni deo hrišćanstva, kao svetske religije. Dakle, katolicizam je dio svjetske religije, a ne bilo koje nacionalne ideologije. Podjela (šizma) crkava 1054. godine stvorila je podjele i doktrinarne razlike unutar kršćanstva, ali katolicizam je bio i ostao njegov suštinski dio, dok je Katolička crkva nadnacionalna struktura. Jednostavno rečeno, katolicizam se ne može vratiti u nacionalni dekor nijednog naroda, ni u italijanski, ni njemački, ni brazilski ni španski nacionalni dekor, a najmanje u albanski nacionalni dekor. Dok Katolička crkva sa svojim heterogenim sastavom i svojim globalnim opsegom ne može imati obilježja nijedne nacionalne crkve, kao što to imaju pravoslavna, ruska, grčka, rumunska, bugarska, srpska crkva.

Što se tiče učenja katoličanstva, ono se zasniva na svetim knjigama (Bibliji), na predanju i na crkvenim saborima. Katolička crkva smatra svog osnivača Isusa Krista (Isa, a.s.). Shodno tome, ne može postojati nikakav albanski nacionalni identitet koji bi mogao poticati iz katolicizma i katoličke crkve. Pošto se danas u svetu oko milijardu i petsto miliona ljudi pridržava katoličanstva, naivno je misliti da Albanci mogu imati bilo kakav uticaj ili istaknuto mesto u njemu ili unutar Katoličke crkve. Što se tiče katoličkih verskih praznika, oni su naravno takođe u okviru istorije i doktrine Crkve i uopšte nisu vezani za bilo kakvu albansku istoriju ili tradiciju. Stoga je naivno tvrditi da se kroz njih jača sjećanje i nacionalni identitet. U svakoj religiji vjerski praznici su vjerski praznici, oni nikada ne postaju državni praznici.

Što se tiče jezika liturgije, latinski je bio službeni jezik do Drugog vatikanskog koncila (1962-1965). Dakle, čak su generacije katoličkih Albanaca živele i slušale liturgije na latinskom, ali ih to nije učinilo manje Albancima. Katolička crkva je, sa svoje strane, proglasila ekumenizam svojim konačnim ciljem u odnosu na mnoge druge crkve. Dok je u odnosu na druge religije, uključujući islam, proklamirao međureligijski dijalog i toleranciju. Dakle, Katolička crkva je proglasila pomirenje i toleranciju, otrgnuvši se od običaja prošlosti.

Imajući pred očima ovu povijest, ovaj sastav i razvoj unutar katoličanstva Katoličke crkve, mogu se izvući sljedeći zaključci: 1. Katolicizam je suštinski dio kršćanstva i svijet nikada ne može postati nacionalni religiozan. Dakle, ni Albanci, za kojima militanti “Dečanskog pokreta” šire maglu. 2. “Katolička crkva je nadnacionalna i centralizirana”, kako jasno stoji u Hrvatskoj enciklopediji. Kao takva, ona se ne može fragmentirati u „Albansku katoličku crkvu“. 3. Doktrina katolicizma potiče iz Biblije, iz predanja i iz crkvenih sabora, a ne iz albanske nacionalne prakse ili istorije. Ovu doktrinu ne mogu promijeniti konvertiti današnjih hibridnih organizacija, kao što je “Dečanski pokret”.  4. Deo albanskog naroda pripada ovoj veri, ali je njihov broj gotovo simboličan u kontekstu milijardu i po katolika širom planete. Patriotski doprinos albanskog katoličkog sveštenstva i vernika unutar našeg albanskog naroda je sastavni deo naših nacionalnih, kulturnih i političkih pokreta. Ali, kao iu slučaju drugih vjerskih zajednica, izvor je u nacionalnim osjećajima, u nacionalnoj ideologiji, u istorijskom razvoju, a ne u katoličkoj doktrini kao takvoj. 5. Katolička crkva se odrekla nasilnog preobraćenja i proglasila ekumenizam i međureligijski dijalog i toleranciju s drugim vjerskim uvjerenjima. Dakle, niko nema pravo da u njeno ime zahteva silu na Kosovu. U tom kontekstu, krajnje je vrijeme da i sama Sveta Stolica izrazi jasan stav prema hibridnim organizacijama kao što je “Dečanski pokret”, koji poziva na nasilno preobraćenje u ime katoličanstva. I vreme je da država Vatikan prizna Kosovo kao nezavisnu državu, čime bi bilo potpuno jasno ko govori u ime katolicizma o Kosovu i njegovim stanovnicima.  Međutim, i bez tog zvaničnog priznanja, može se reći da su zahtjevi “Dečanskog pokreta” za prelazak iz islama u katoličanstvo suprotni vatikanskoj strategiji za dijalog i toleranciju s islamom. Tendencije „Dečanskog pokreta“ su više vezane za vreme rekonkviste, kada se Crkva nasilno vratila katoličanstvu. Drugi, isticanje nacionalnog aspekta od strane “Dečanskog pokreta”, blisko je doktrini Srpske pravoslavne crkve, koja naglašava nacionalni identitet. Dakle, velike su šanse da je ovaj pokret više u okviru koncepta Srpske pravoslavne crkve, dok se katoličanstvo koristi kao maska ​​za obmanjivanje.

Na kraju, albanski katolički vjernici su časni članovi našeg albanskog naroda i izvan su ovog izopačenog pokreta. Do danas nema slučaja da je bilo koji tradicionalni katolik bio uključen u ovaj pokret (osim kadrova u dve-tri crkve). Shodno tome, “Dečanski pokret” nema nikakve veze sa povratkom katoličanstvu, a još manje sa jačanjem albanizma. Njihova centralna ideja je upravo slabljenje albanizma na Kosovu, jer bez slabljenja albanizma na Kosovu ne može se vratiti uticaj Srbije na Kosovu. Dok do slabljenja albanizma na Kosovu ne može doći bez slabljenja islamskog identiteta većine kosovskih Albanaca. Naš islamski identitet je bio i jeste u sukobu sa srpskim pravoslavljem, još od vremena kada je i masovno poturčenje Albanaca zapravo bilo bekstvo od proždiranja proždrljivim zahtevima Srpske pravoslavne crkve, da se pravoslavni Albanci pretvore u Srbe. Ovo je i danas bojno polje između Albanaca i Srba na Kosovu.

Izvor: prizrenpost