Arnavutluk, her şeyi kontrol etmek isteyen bir Başbakanın hırsları tarafından değil, kendini kontrol edemeyen başarısız ve hüsrana uğramış bir ‘Ressam’ tarafından tehlikeye atılıyor.

Arnavutluk, ölecek birinin olduğu ama sizi gömecek kimsenin olmadığı bir ülke haline geldi çünkü orada utanmak utanç verici ve bu ülkede neredeyse her şey şu mantığa göre çalışıyor: “Bütün pis kokularımız, onların pisliğine karşı”.

Evet, Arnavutluk dış etkenlerden zarar görmüyor. düşmanlar tarafından değil, onu halkın beslemesi ve sağması gereken bir inek olarak gören ‘Rönesans’ın iç yurtseverleri tarafından.

Ve Arnavutluk, dürüst ve değerli insanlara sahip olmadığı için değil, bu ülkede en onurlu ve maaşlı olan, ülkenin geleceğini elinde tutan bir köy öğretmeni yerine her gece televizyonda çıkan bir koyun olduğu için acı çekiyor.

Arnavutluk’ta asla erken seçim olmayacak, çünkü orada her şey zamanın dışında ve devlete ait değil. Şimdinin, geleceğin, geçmişin değil, umutsuzluğun sorunu.

Ve Arnavutluk’un sorunu sadece çeşitli yozlaşmış elitlerimiz değil, aynı zamanda anavatanın “Ressam”ın kendi külotunu değiştirdiği ve havanın kolektif kadere karşı utanç verici duyarsızlığımızın “sergisini” açtığı bir atölyeye dönüştüğünü görmeyen hepimiz.

Dolayısıyla Arnavutluk’un en büyük sorunu Avrupa’nın neden onu sevmediği değil, “Ressam”ın neden onu sevmediğidir. O ülkeyi Arnavutların da sevmemesi için yarattık. Ve bu nedenle Arnavutluk, çoğunlukla tatminsizlerin yaşadığı, ancak eyleme dönüşmeyen tatminsizlik ve isyanın ya yasla ya da teslimiyetle sonuçlandığını, tatminsizliğin sadece gözyaşı ve sessiz acıdan ibaret olduğu yerde kişi ya kötülükle yaşamayı kabul eder ya da anavatanın gençlerinin yaptığını üstlenir: katillerin umuda hükmettiği, dürüstlerin kaderinin hırsızlar ve suçlular tarafından belirlendiği yerlerden kaçmak. ve insanların bugünün kötülüğünü dünün felaketiyle meşrulaştırmayı ve örtbas etmeyi kabul ettiği yer!

*Yazarların görüşleri mutlaka Prizren Postası’nın görüşlerini yansıtmayabilir.

Burimi: prizrenpost