Bir gün bir öğrenci öğretmene gelerek şikayette bulundu: “Her tarafım endişelerle dolu hocam! Her şey ters gidiyor. Bir sürü sorundan göğsüm daraldı… İşler yolunda gitmiyor, ticaret tamamen durdu, borçlar nefesimi kesti. Nasıl devam edeceğimi bilmiyorum.”
Öğretmen tamamen sessizce dinledi. Durmadı. Öğrenci o manevi boşluğun ardından derin bir nefes alıp durunca öğretmen yavaş yavaş ayağa kalktı.
Raftan temiz bir bardak alıp soğuk suyla doldurup masanın üzerine koydu. Daha sonra küçük bir tahta kutudan bir avuç dolusu ince siyah kül alıp bardağın içine attı. Berrak su anında bulanık bir sıvıya dönüştü.
Öğretmen sakin ama kararlı bir sesle, “Bu bulanık cam siz ve şu andaki denemelerinizdir,” dedi.
Öğrenciye düşünme fırsatı vermeden öğretmen onun elinden tuttu. Dışarı çıktılar, taş yol boyunca deniz kıyısına ulaşana kadar yürüdüler. Öğretmen eğildi, yine aynı miktarda külü aldı ve kuvvetle sonsuz suyun yüzeyine fırlattı.
Kül düştü, ancak birkaç saniye içinde eridi ve iz bırakmadan ortadan kayboldu. Deniz bir an önce olduğu gibi temiz ve bulutsuz kaldı.
Öğretmen öğrenciye döndü, gözlerinin içine baktı ve hayat bilgeliğinin ağırlığını taşıyan bir sesle ona şöyle dedi: “Bir zerrenin tüm varlığını karartmaya yettiği bir bardak su gibi olma. Ama denizin suyu gibi geniş, derin ve sabırlı ol ki, hiçbir dış fırtına ruhunun saflığını değiştirmesin. Allah sana merhamet etsin ve onu genişletsin. göğüs!”

Kaynak: prizrenpost