Procesi i ndarjes së kontinentit afrikan nuk është më thjesht një hipotezë e largët gjeologjike, por një realitet që po ndikohet drejtpërdrejt nga tharja ekstreme e rajoneve të tij lindore. Sipas studimeve të fundit, përfshirë kërkimet e gjeologut Christopher Scholz, ekziston një lidhje sasiore midis humbjes së masave ujore dhe shpejtësisë me të cilën pllakat tektonike po largohen nga njëra-tjetra.

Mijëra vjet më parë, gjatë Periudhës së Lagësht Afrikane, rajone që sot janë shkretëtira ishin savana të harlisura me liqene gjigantë, siç ishte rasti i Liqenit Turkana, i cili dikur ishte qindra metra më i thellë se sot. Kjo masë kolosale uji ushtronte një presion të jashtëzakonshëm mbi koren e Tokës, duke vepruar si një forcë stabilizuese që mbante të frenuar lëvizjen e çarjeve tektonike poshtë tyre.

Megjithatë, me ndryshimin e klimës dhe avullimin e këtyre rezervuarëve natyrorë, pesha mbi koren tokësore është reduktuar ndjeshëm, duke lejuar që Sistemi i Çarjeve të Afrikës Lindore të bëhet më aktiv.

Reduktimi i presionit të ujit ka sjellë dy pasoja kryesore. Së pari, është bërë më e lehtë dhe më e shpejtë rrëshqitja e të çarave tektonike. Së dyti, dekompresioni i mantelit nën vullkanet e rajonit e ka rritur prodhimin e magmës.

Kjo magmë e tepërt mbush të çarat nëntokësore dhe e rrit presionin tektonik, duke e shtyrë koren drejt një ndarjeje më të shpejtë. Aktualisht, Afrika Lindore po shkëputet nga pjesa tjetër e masës tokësore me një shpejtësi prej rreth 6.35 mm në vit, por studimet tregojnë se humbja e ujit e ka rritur këtë normë me rreth 3 për qind gjatë pesë mijë viteve fundit.

Ky fenomen po formëson një të ardhme ku pllaka somaleze do të ndahet përfundimisht nga ajo nubiane, duke krijuar një oqean të ri dhe duke e ndarë kontinentin në dy pjesë të veçanta, një proces ku klima dhe gjeologjia po gërshetohen në mënyrë dramatike. /tesheshi. com/

Burimi: tesheshi