Turqia po pozicionohet me shpejtësi si një lojtar kyç dhe i pazëvendësueshëm në hartën e re të transportit botëror përmes projektit ambicioz të Korridorit të Mesëm.

Në një kohë kur rrugët tradicionale detare po përballen me pasiguri të larta, Ankaraja synon të krijojë një lidhje të qëndrueshme dhe të shpejtë mes Kinës dhe Evropës.

Ky projekt nuk është thjesht një nismë tregtare, por një sfidë e hapur ndaj projekteve rivale si IMEC (Korridori Indi-Lindje e Mesme-Evropë), i cili mbështetet fort nga Izraeli dhe Emiratet e Bashkuara Arabe.

Presidenti Erdogan e cilëson Turqinë si një “ishull stabiliteti” dhe një “strehë të sigurt” në një rajon të përfshirë nga konfliktet e njëpasnjëshme. Strategjia turke bazohet në nevojën urgjente për të anashkaluar rreziqet gjeopolitike në pikat kritike si Ngushtica e Hormuzit dhe Deti i Kuq, ku tensionet me Iranin dhe sulmet e vazhdueshme të Huthëve, e kanë rritur kostot e sigurimeve dhe kanë vonuar dërgesat globale.

Duke shfrytëzuar rrugët tokësore dhe rrjetet hekurudhore që kalojnë nëpër Azerbajxhan, Kaukaz dhe Azinë Qendrore, Turqia po kërkon të bëhet qendra kryesore për shpërndarjen e energjisë dhe mallrave drejt konsumatorit evropian.

Gjeografia po dikton ekonominë e re, pasi Korridori i Mesëm ofron një avantazh të pakontestueshëm kohor. Mallrat kineze mund të mbërrijnë në portet dhe tregjet evropiane për vetëm 10 deri në 14 ditë, duke e lënë pas transportin detar që zgjat me javë të tëra.

Shifrat e fundit tregojnë një sukses galopant, ku trafiku i kontejnerëve u rrit me 2.5 herë brenda një viti, ndërsa vëllimet pritet të arrijnë në 11 milionë tonë deri në vitin 2030.

Për më tepër, zhvillimet e fundit diplomatike, si zbutja e tensioneve mes Azerbajxhinit dhe Armenisë, po hapin mundësi të reja infrastrukturore që dikur konsideroheshin të pamundura. Hapja e pikave kufitare si ajo në Alican, po dërgon një mesazh të qartë pajtimi dhe stabiliteti, duke e bërë rajonin më tërheqës edhe për investimet amerikane.

Nga ana e tij Uashingtoni, sheh te ky korridor një mundësi të artë për të siguruar rrugë alternative të gazit që anashkalojnë Rusinë dhe për të garantuar furnizimin me lëndë të para kritike nga Azia Qendrore.

Për Turqinë, ky projekt është jetik sidomos për sigurinë dhe dominimin energjetik. Përmes tubacioneve ekzistuese si Baku-Tbilisi-Ceyhan, Turqia tashmë shërben si një arterie kryesore për miliona fuçi nafte, por ambiciet nuk ndalen këtu.

Riaktivizimi i Gazsjellësit Trans-Kaspik do të mundësonte dërgimin e 28 miliardë metra kub gaz nga Turkmenistani dhe Kazakistani direkt në Evropë përmes territorit turk. Kjo betejë logjistike pas Hormuzit është në thelb një garë influence globale.

Ankaraja po nxiton të konsolidojë këtë platformë përpara se të marrin hov projektet e tjera, duke provuar se Turqia mbetet ura e vetme dhe më e sigurt që lidh sistemet ekonomike konkurruese të Lindjes dhe Perëndimit. /tesheshi.com/

Burimi: tesheshi