E mërkurë, 3 Qershor 2026
Transformimi i frikshëm i një lideri që nuk e dëgjon më shoqërinë
Në muajt e parë të qeverisjes së tij, Edi Rama u përpoq me kujdes të ndërtonte profilin e kundërt të paraardhësit të tij politik. Pas tetë vitesh përplasjeje me Sali Berishën, ai kërkoi të shfaqej si kryeministri i afërt me qytetarët, i thjeshtë në sjellje dhe i gatshëm për të dëgjuar zërin e publikut.
Simbolet nuk munguan. Gardhi i hekurt që rrethonte Kryeministrinë u hoq si një shenjë e hapjes së institucioneve ndaj qytetarëve. Mediat transmetonin pamje të Ramës duke ecur në këmbë drejt zyrës nga banesa e tij me qira pranë Drejtorisë së Policisë së Tiranës, pa eskortat dhe truprojet që kishin shoqëruar paraardhësit e tij.
Ai premtoi gjithashtu se nuk do t’i lodhte shqiptarët me dalje të vazhdueshme publike dhe fjalime maratonë. Mbledhjet e qeverisë u mbyllën për kamerat, duke krijuar idenë e një administrate që punonte më shumë dhe fliste më pak.
Por kjo periudhë zgjati pak. Protestat kundër asgjësimit të armëve kimike siriane në vjeshtën e vitit 2013 përbëjnë pikën e kthesës. Për herë të parë dhe të vetme në historinë e tranzicionit shqiptar, një lëvizje qytetare jopartiake arriti të imponojë një ndryshim të madh politik.
Përballë presionit të mijëra qytetarëve, Rama refuzoi kërkesën amerikane dhe doli para publikut me një fjalim të gjatë shpjegues për vendimin e tij. Paradoksalisht, suksesi i asaj proteste duket se shënoi edhe fillimin e transformimit të tij politik.
Nga ai moment e në vazhdim, kryeministri nisi të shfaqte gjithnjë e më pak gatishmëri për t’u tërhequr përballë kundërshtimit publik. Ka pasur raste kur qeveria ka bërë lëshime të vogla apo korrigjime kozmetike, por në thelb asnjë lëvizje qytetare, partiake apo jopartiake, nuk ka arritur të ndryshojë rrënjësisht qëndrimet e tij.
Sot, pas më shumë se një dekade në pushtet, Rama duket shumë larg figurës që ecte në këmbë drejt Kryeministrisë dhe predikonte përulësi institucionale dhe njerëzore.
Reagimi i tij ndaj protestave dhe kundërshtimeve për projektet në Zvernec, është vetëm shembulli më i fundit i një qasjeje ku kundërshtari nuk konsiderohet më një zë për t’u dëgjuar, por një pengesë për t’u kapërcyer.
Po nga buron kjo arrogancë? Përgjigjja lidhet me faktin se pushteti jetëgjatë prodhon një vetëbesim të tepruar, por edhe dobësimin sistematik të mekanizmave që mund ta sfidojnë atë.
Opozita tradicionale e drejtuar nga Sali Berisha ka humbur prej kohësh aftësinë për të ndërtuar një alternativë bindëse. Konfliktet e saj të brendshme, kompromiset e pista dhe paaftësia për të mobilizuar shumicën e qytetarëve i kanë krijuar Ramës bindjen se kostoja politike e mosdëgjimit është minimale.
Në të njëjtën kohë, partitë e reja janë përballur me pengesa të shumta politike, institucionale dhe mediatike që ua kanë vështirësuar rritjen. Në mungesë të një opozite funksionale dhe të një presioni politik real, kryeministri nuk e sheh më të nevojshme të tregojë përulësinë që e karakterizonte në fillimet e mandatit të tij.
Kështu, nga protestat e armëve kimike deri te kundërshtimet për Zvernecin, historia e Edi Ramës është edhe historia e një lideri që gradualisht pushoi së besuari se zëri i qytetarëve mund ta detyrojë të ndryshojë kurs.
Vetë historia politike tregon se pushteti i gjatë shpesh krijon bindjen se asgjë nuk mund ta lëkundë një lider. Por shumë qeveritarë që u ndjenë të paprekshëm, përfunduan duke u përballur me revolta qytetare, humbje të papritura ose rënie të shpejtë të ndikimit të tyre.
Mbështetja popullore nuk është kurrë një kontratë e përhershme. Arroganca nuk e çon askënd në një fund të mirë politik. Ajo e largon liderin nga realiteti dhe e bën gjithnjë e më të vështirë dëgjimin e zërit të qytetarëve.
Protestat mund të shpërfillen për një kohë, por pakënaqësia e grumbulluar gjen gjithmonë një mënyrë për t’u shprehur. Këtë mësim historia e ka përsëritur vazhdimisht. tesheshi
Burimi: mesazhi
Etiketa: Aktuale
