E mërkurë, 21 Tetor 2026

Ervin Hatibi, një emër i bujshëm i letrave shqipe në vitet ’90-‘2000, si poet e publicist brilant, është rikthyer sërish me famën e tij të munguar nga distanca me jetën publike shqiptare pas një zhvendosjeje jashtë Shqipërisë për mbi 15 vite, duke i dedikuar zhvillimeve më të fundit një krijim poetik me një mesazh mbështetës ndaj protestave të fuqishme anti-Rama.

Siç e ka komentuar politilogu Adri Nurellari, “në poezinë e re të Ervin Hatibit, lebra është stigma që pushteti iu vë kundërshtarëve të tij, ndërsa puthja e poetit është akti i guximit për t’u solidarizuar me ata që të tjerët i braktisin”.

Dhe duhet kujtuar fakti se Rama dikur e kishte ndër të preferuarit e tij fogurën dhe talentin e Ervin Hatibit.

Kush do vjersha të buk’ra, le të shkojë te makina

Është zilja: poezi është tringëllim’ e ziles tek ngjeth përreth, kur

Pa puthe po deshe! Poet është veç kush druhet të puthë

Me zilen në qafë, fytyrën mbuluar, dëgjon nga larg si siguron njerëzit

E digjet t’i puthë, ai zjarr e mban, se kjo është dashuria

Pse kjo puthje damkos, fut në burg, nxjerr mjekra te gratë ajo puthje

Prandaj dhe nuk puth, ajo prekje plagos, prandaj puth veç

lebrozë, që infektojnë, e zilet bëjn’ kor

Prandaj puth nga larg, me tingull, puth tinguj

Tring! Puth asfaltin lotsjellës ku ra në betejë

Puth shkopat e fshehur nën gomë, puth shkopinjtë që krijojnë

qoftë dhe prej hajdutësh të vegjël gazmorë

Puth nëpër rërë vijën e gjatë që gërmoi heqja zvarrë e Edit

E ndau ajo vijë poshtërimi përgjysëm komplet historinë e vendit

Ashtu pastaj vrasësin e Patroklit të shkretë tërhiqnin

Ashtu qe poezia, zilja që shtypej nën një trup torturuar

nofullshtrënguar, zilja që kumboi mërinë brenda teje

---

Burimi: tesheshi