Nuk ka sistem tjetër si ai i arsimit në Shqipërinë e 35 viteve në rrugën e demokracisë, që të jetë dëmtuar, rrënuar dhe shkatërruar kaq rëndë. Prodhimi që del sot, është më i keq se ai i para pesë viteve, që ishte më i keq se ai i pesë viteve më parë, e kështu deri në shtatë herë të tilla “më keq”. A do e llogarisim prodhimin pas pesë apo dhjetë vitesh, apo si zakonisht mendojmë sot për sot, e secili për vete?! Nuk ka shërbim më të keq për vendin, të ardhmen e tij, se sa “reformat” partiake, individuale, kokëmëvete, shpikëse, e aq më shumë lënia në duar injorantësh a shpërblesash që ka ndodhur plot herë.

Arsimi nuk është më punë qejfi; është emergjencë kombëtare! Dhe duhet një marrëveshje kombëtare, pavarisisht halleve personale që ka secili aktor dhe faktor publik në vend. Korrupsioni, krimi, injoranca, idiotësia, maskarallëku, grabitja, shpirtvogëlsia, paedukata…kanë një emërues të përbashkët: arsimin e dobët. Askush, sado lart të jetë në hierarki, apo shkallë shoqërore nuk shpëton dot nga kalbja, në mos nga era e saj. Diku do preket, ai, ajo, fëmijët, apo të afërmit. Nuk mund t’i bind askush dot që të gjithë të afërmit të jetojnë jashtë Shqipërisë. Strategjia e arsimit duhet të jetë e thellë, e gjerë dhe e gjatë në kohë, ku të përfshihet deri edhe parashkollori, ku në vend të betejave, t’u mësohet fëmijëve, empatia, dashuria dhe mirësjellja. Mos arsimi, aq më keq arsimi i shkatërruar, nuk pjell veç skllavëri mendore, skllavëri ekonomike, skllavëri politike, skllavëri injorance, por edhe patriotizëm qesharak, shkatërrim të familjes, shkatërrim të besimit, shkatërrim të moralit, bjerrje të virtyteve që mbajnë një shoqëri; e sidomos nuk duhet harruar se dashuria për atdheun ngjizet nëpër shkolla, jo nëpër stadiume. Jemi dëshmitarë se 35 vjet kalojnë shumë shpejt.

Burimi: tesheshi.com